آوردن طبیعت به درمان
«اکوتراپی» (درمان با طبیعت) بهتدریج بهعنوان روشی برای کمک به افراد در بهرهگیری از قدرت درمانی طبیعت مورد توجه قرار میگیرد. این اصطلاح طیف وسیعی از مداخلات را دربرمیگیرد که همه آنها مبتنی بر شواهد علمی نیستند. اما برخی روانشناسان در تلاشاند تا چنین برنامههایی را بر پایه علم استوار کنند. رایان ریس (Ryan Reese)، دکترای روانشناسی و رواندرمانگر در بند، اورِگان، میگوید: او و همکارانش مفهومی به نام سلامت زیستمحیطی (EcoWellness) را توسعه دادهاند که بهعنوان «احترام، قدردانی و شگفتی نسبت به طبیعت که منجر به احساس ارتباط و تجربه سلامت میشود» تعریف شده است (مجله بینالمللی پیشرفت در مشاوره، جلد ۳۷، شماره ۲، ۲۰۱۵). به گفته او، این ابزار میزان سلامت مبتنی بر طبیعت را اندازهگیری میکند و گنجاندن طبیعت در رواندرمانی را آسانتر میسازد.
در یک مطالعه مقدماتی، ریس از همین چارچوب برای طراحی یک برنامه ششهفتهای درمان در فضای باز استفاده میکند که ترکیبی از ماهیگیری با قلاب و آموزش ذهنآگاهی است. اما برای کمک به مراجعان در برقراری ارتباط با طبیعت، لازم نیست حتماً چکمههای ماهیگیری بپوشید. سی. وایل رایت (C. Vaile Wright)، دکترای روانشناسی و مدیر بخش تحقیقات و پروژههای ویژه در مدیریت فعالیتهای حرفهای انجمن روانشناسی آمریکا (APA)، میگوید: روانشناسان به طور فزایندهای به درمان پیادهروی علاقهمند شدهاند؛ روشی که در آن مراجعان را به بیرون میبرند تا در طول جلسه درمان، هم از هوای تازه بهرهمند شوند و هم ورزش کنند.
رایت توضیح میدهد: هرچند این روش امیدبخش است، اما هنوز پژوهش چندانی درباره آن انجام نشده است و رواندرمانگران پیش از انتقال جلسات به فضای باز باید به چالشهایی همچون حفظ محرمانگی در محیط عمومی توجه کنند.
برخی روانشناسان دیگر نیز تجربههای مرتبط با طبیعت را وارد درمان کردهاند. توماس دوهرتی (Thomas Doherty)، دکترای روانشناسی بالینی و محیطزیست در پورتلند، اورِگان، بیشتر بیماران خود را در محیط دفتر میبیند، اما با تشویق آنها به بیرون رفتن و یافتن راههایی برای ارتباط با دنیای طبیعی، طبیعت را در کار خود وارد میکند. او میگوید: «برای مثال، سعی میکنم مطمین شوم والد جوانی که عاشق دوچرخهسواری کوهستان است اما دو سال است این کار را نکرده، دوباره فعالیتهای بیرونی را در زندگی خود بگنجاند. فرآیندی رایج وجود دارد که طی آن افراد با پذیرفتن مسیولیتهای بزرگسالی، ارتباط خود را با طبیعت از دست میدهند. بهعنوان رواندرمانگر، مهم است که هنگام تعیین اهداف درمانی با مراجعان، به ارزش طبیعت توجه کنیم.»
منبع: American Psychological Association
