صرف حداقل ۱۲۰ دقیقه در هفته در طبیعت با سلامت و رفاه ذهنی خوب همراه است
اقامت در محیطهای طبیعی میتواند برای سلامتی و رفاه مفید باشد، اما ارتباط دُز–پاسخ کمتر بررسی شده است. این مطالعه ارتباط میان زمان صرفشده در طبیعت در طول هفته و سلامت و رفاه ذهنی افراد را بررسی کرده است. دادهها از بیش از ۱۹٬۸۰۰ نفر از بزرگسالان انگلستان جمعآوری شد. نتایج نشان داد که صرف حداقل ۱۲۰ دقیقه در هفته در طبیعت بهطور معنیداری با سلامت بهتر و رفاه بالاتر مرتبط است. این اثر در بازهی ۲۰۰–۳۰۰ دقیقه در هفته به اوج میرسد و پس از آن افزایش بیشتری مشاهده نمیشود. الگوی تأثیر در گروههای مختلف جمعیتی پایدار بود، شامل افراد مسن و کسانی که مشکلات سلامت مزمن داشتند. تقسیم این زمان به یک بازدید طولانی یا چند بازدید کوتاه تفاوتی در نتایج ایجاد نمیکرد.
مقدمه
شواهد اپیدمیولوژیک نشان میدهد تماس با محیطهای طبیعی مانند پارکها، جنگلها و سواحل با بهبود سلامت جسمی و روانی همراه است. فوایدی همچون کاهش بیماریهای قلبی و عروقی، دیابت، چاقی، مشکلات تنفسی و همچنین افزایش سلامت روانی و رفاه گزارش شده است. با این حال، بسیاری از پژوهشها تنها به «دسترسی» به طبیعت پرداختهاند و کمتر به زمان واقعی صرفشده در طبیعت توجه کردهاند. این پژوهش به بررسی این پرسش پرداخت که آیا میتوان حد آستانهای از تماس هفتگی با طبیعت را برای دستیابی به سلامت و رفاه بهتر مشخص کرد.
روششناسی
نمونه و دادهها
اطلاعات از نظرسنجی ملی در انگلستان گردآوری شد و شامل حدود ۱۹٬۸۰۰ بزرگسال بود. نمونه بهگونهای انتخاب شد که نمایندهی کل جمعیت باشد.
اندازهگیری تماس با طبیعت
از شرکتکنندگان خواسته شد گزارش دهند در هفته گذشته چند بار به طبیعت رفتهاند و هر بازدید چه مدت طول کشیده است. تماس هفتگی با طبیعت بر حسب دقیقه محاسبه شد و در دستههای مختلف از ۰ تا بیش از ۳۰۰ دقیقه تقسیم گردید.
متغیرهای وابسته
سلامت عمومی با پرسشی درباره ارزیابی کلی سلامت اندازهگیری شد و رفاه ذهنی با پرسش رضایت از زندگی سنجیده شد.
متغیرهای کنترلی
اطلاعاتی درباره سن، جنسیت، وضعیت اقتصادی–اجتماعی، فعالیت بدنی، بیماری مزمن، محل زندگی (شهری یا روستایی)، میزان فضای سبز منطقه، آلودگی هوا و سایر عوامل جمعآوری شد.
نتایج
تحلیلها نشان داد صرف کمتر از ۶۰ دقیقه در طبیعت تفاوت معناداری با عدم حضور در طبیعت نداشت. اما از آستانه ۱۲۰ دقیقه به بالا، احتمال گزارش سلامت بهتر و رفاه بالاتر افزایش یافت. بیشترین اثر در بازه ۲۰۰–۳۰۰ دقیقه در هفته مشاهده شد. پس از آن، افزایش بیشتری در فواید دیده نشد.
الگو در گروههای مختلف یکسان بود: زنان و مردان، جوانان و سالمندان، افراد با یا بدون بیماری مزمن، و افراد در مناطق محروم یا برخوردار همگی از آستانهی ۱۲۰ دقیقه سود بردند. همچنین تفاوتی میان آنکه زمان در یک بازدید طولانی یا چند بازدید کوتاه صرف شود وجود نداشت.
بحث
این مطالعه نشان داد که برای بهرهبردن از مزایای طبیعت، حداقل ۱۲۰ دقیقه در هفته حضور در محیطهای طبیعی لازم است. این یافته مشابه توصیههای مربوط به فعالیت بدنی است که حداقل زمان مشخصی را برای سلامت توصیه میکند.
هرچند اثر تماس با طبیعت نسبت به برخی عوامل اجتماعی–اقتصادی کوچکتر است، اما همچنان به اندازهای قوی بود که بتوان آن را در سیاستگذاریهای بهداشت عمومی و برنامهریزی شهری لحاظ کرد.
با این حال، محدودیتهایی وجود دارد:
- دادهها مقطعی بودند و رابطهی علت و معلولی را اثبات نمیکنند.
- زمان حضور در طبیعت بر اساس گزارش خود افراد بود.
- تنها بخشی از عوامل موثر بر سلامت و رفاه در نظر گرفته شد.
نتیجهگیری
یافتههای این پژوهش نشان میدهد که حداقل ۱۲۰ دقیقه حضور در طبیعت در طول هفته برای بهبود سلامت و رفاه ذهنی افراد مفید است. این آستانه میتواند مبنایی برای توصیههای بهداشت عمومی باشد. مطالعات طولی و آزمایشی در آینده میتوانند شواهد قویتری در این زمینه فراهم کنند.
نویسندگان
متیو پی. وایت، ایان الکاک، جیمز گرلیه، بندیکت دبلیو. ویلر، تری هارتینگ، سارا ال. واربر، آنجی بون، مایکل اچ. دپلِج و لورا ای. فلمینگ
منابع
- White, M. P., Alcock, I., Grellier, J., Wheeler, B. W., Hartig, T., Warber, S. L., Bone, A., Depledge, M. H., & Fleming, L. E. (۲۰۱۹). Spending at least ۱۲۰ minutes a week in nature is associated with good health and wellbeing. Scientific Reports, ۹, ۷۷۳۰. https://doi.org/۱۰.۱۰۳۸/s۴۱۵۹۸-۰۱۹-۴۴۰۹۷-۳
- سایر مقالات مرتبط که در متن اصلی Nature برای مقایسه و استناد آورده شدهاند (در متن مقاله اصلی قابل مشاهده است).
